บ่นๆ... a + b นับ 1-2-3

posted on 18 Aug 2016 18:05 by nandmc

บล็อกบ่นๆ By me แน่นอนว่าจะจับสาระมาใส่ก็คงจะไม่ใช่...เราแค่แวะมาวิงเวียนคล้ายจะเป็นแมลงวัน 

...................... เอาล่ะเข้าเรื่องดีกว่า

 

แน่นอนการคาดเดาเป็นความต้องการของทุกคน การควบคุมได้เป็นอะไรที่เป้นขั้นตอนและมันจบได้อย่างมีสเตป

แต่ถ้าหากบางทีเราต้องการความเร้าบางอย่างที่ควบคุมไม่ได้แต่ตอนจบมันจบได้ก็คงจะดีมิใช่น้อย... จริงไหม?

อาจจะเรียกว่าความท้าทายอะไรๆกะมั้ง บางคนอาจจะพอใจแค่ว่า เออ...เท่านี้ แต่บางคนมันอาจจะไม่สามารถยอมรับได้ ดั่งเช่นที่เรากำลังพูดถึง

คนๆหนึ่ง ถ้าหากวันหนึ่งเรารับรู้ได้ว่าตนเองมีความสามารถแค่นี้แต่ก็อยากจะเอาชนะ ควรจะทำอย่างไร แน่นอนว่าเลิกคิดถึงและเดินไปยังเป้าหมายนั้น...มันเป้นสเตปที่ตายตัว แต่ถ้าหาก ไอคนๆนั้นมันมีความรู้สึกสองอย่างในคนเดียวกันจะเกิดอะไรขึ้นล่ะ?

 

อะ...

 

 

A: ฉันอยากจะมีอิสระ ฉันรู้สึกว่าความเศร้านั้น ความโกธรนั้น มันเป็นสีต่างๆ ฉันรู้สึกว่าควรมีพวกนี้เพราะมันทำให้รู้สึกว่าเราจะได้เข้าใจอะไรซักอย่าง
B: ทำไมเราต้องเศร้าล่ะ..เฮฮาไม่ดีกว่ารึ? ขำไปกับมันมีความสุขไปกับสิ่งสวยงาม
A: แต่ความเศร้ามันก็เหมือนฝนล่ะนะ ถล่มลงมาแล้วสก็สดใส นายเคยเศร้ามากๆแล้วเอามันออกได้ดั่งฝนไหม? เอามันออกท้องฟ้าก็สดใส นั่นล่ะคือความจริง

หลายคนเลือกที่จะแก้ปัญหาโดยการบอกและเอาความรู้สึกที่ดีมาใส่กับตัวเอง ดั่งความคิดเข้าข้างตัวเอง แต่สำหรีับบางคนยังไม่ทราบเลยว่าจุดดีที่สุดของตัวเองคืออะไร เพียงแต่มีความคิดว่า อยากเอาชนะความไม่รู้ของตนเอง...เท่านั้น? อย่างงั้นรึ?

เราไม่อยากบอกว่า อะไรเป็น 1-2-3-4   แต่เราเพียงต้องการจะโยนทุกอย่างกองลงตรงหน้าแล้วหยิบมันมาใช้ได้อย่างไม่มีกฎและข้อบังคับ...นั่นคือสิ่งที่ต้องการ แต่ว่าเมื่อทำเช่นนั้นมันก็คือการต้องมานั่งเริ่มนับ 0 และพัฒนาในทุกครั้งที่โยนลงตรงนั้นเสมอ...

ความชำนาญเกิดจากการทำอะไรซ้ำไปซ้ำมา

แน่นอนอีกตัวตนก็บอกว่า

A: ทำไมฉันต้องเรียงมันแบบนั้นแล้วสุดท้ายมันก็จะจบแบบนั้น
B: ถ้ามันเป็น 1-2-3-4 มันจะง่ายกว่าจที่เธอจะนับ 1-2-3-แล้ว 10 วนกลับมา 6 แล้วขึ้น 11

A: แกไม่เบื่อรึ? 1-2-3-4-5-6-7 ถึง 10
B: มันจบง่าย
A: แต่มันก็คือ 1-10 แล้วจบ...

(แล้วก็ตบตีกัน)

ดังนั้นก็เลยวัดผลสรุปไปว่าเรียง  1-2-3-4-5-6-7-8-9-10  คือ สเตปที่เป็นปกติ...

 

(สเตป VDO แบบ สมอง นับ 1-2-3 ที่ถูกความโทสะกระตุ้นให้พยายามทำ )

แต่ว่าบางความคิดของ A ก็ตีร่วนว่าแกต้องวนมา 3 แล้วดูความสวยงามของ 8 วนมาดูทับซ้อนของเลข 5กับ 6 แล้ว นับ 1-10 อีกรอบ นั่นสินะ

 


แล้วก็ตบตีกัน สมาธิกระเจิงกันไปคนล่ะทิศคนล่ะทาง... แน่นอนว่าเป็นบ่อยๆมันก็มีผลต่อระบบบางอย่างจนกระทั่งต้องไปพบผู้ควบคุมเช่นหมอ...

ฉันไม่รู้หรอกว่าเป็นอะไร บางทีฉันมองผู้คนแล้วก็อยากจะฉีกมันเป็นชิ้นๆ หรือ นำซากศพและหาปีกมาต่อข้างหลังศพพวกนั้น
ในหัวฉันมีภาพ แต่ฉันคิดว่ามันยังไม่ถึงเวลาที่ต้องวาดเพราะวาดไปอย่างไร แม่งก็ไม่สวย เชื่อไหม?

(แองเจิ้ลในจิตนาการ อันที่จริงก็ไม่อยากให้มีเพศหรอกนะ ตามตำราแล้วแองเจิ้ลไม่ควรมีเพศ)


(ภาพจากอินเตอร์เน็ต)



 

เอาเป็นว่าไม่มีอะไรลงบล็อก บ่นไปงั้นๆล่ะ ยังไงชีวิตเราก็ดำเนินมาเป้น 1-2-3 นับ ถึง 100 กันอยู่แล้ว จะมีเพียงแต่คนไม่รู้เท่านั้นล่ะที่นับเลขไม่เรียงกัน...♥   ใช่ เพียงแค่ไม่รู้ ก็ไมไ่ด้หมายความว่าจะไม่มีทางไม่รู้ตลอดชีวิตนี่...